ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΩ (ΞΑΝΑ) ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ

Παλαιότερα, είχα γράψει ένα πλήρως συναισθηματικό (και με καμία πρόθεση αντικειμενικότητας) κείμενο για τα Φτηνά Τσιγάρα του Ρένου Χαραλαμπίδη, ταινία η οποία πέρα από προσωπική μου εμμονή, αποτελεί εμμονή πολλών ακόμα ανθρώπων της γενιάς μου που επιμένουμε να αγαπάμε την Αθήνα στην πιο αντιεμπορική της περίοδο. Continue reading “ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΩ (ΞΑΝΑ) ΓΙΑ ΜΙΑ ΤΑΙΝΙΑ”

Quote

Η ΜΝΗΜΗ ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ (Ν.Φ)

μμμμ

Είναι μέρες εκεί και περιμένει. Τι περιμένει; Δεν ξέρω κι ίσως ποτέ δεν θα ανακαλύψω κι ίσως στ’ αλήθεια να μην έχει καμία σημασία ή νόημα τελικά, όμως πατάω το κουμπί του ασανσέρ η ώρα τρεις τη νύχτα και κατεβαίνω να το βρω. Είναι ακόμα εκεί, όπως και χθες, όπως προχθές και τίποτα δεν δείχνει να του ‘χει αλλάξει θέση, ακουμπισμένο πάνω σ’ αυτό που κάποτε υπήρξε, εκεί που όλοι βάζουμε όσα πράγματα θέλουμε να ξεφορτωθούμε, να τα πάρει κάποιος άλλος, να μην πάνε χαμένα, κάπως να σωθούν αν θα μπορέσουν. Continue reading “Η ΜΝΗΜΗ ΣΕ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ (Ν.Φ)”

Quote

ΠΙΝΕΖΕΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Manos
Φωτογραφία: Άγγελος Χριστοφιλόπουλος / FOSPHOTOS

Όσοι γνωρίζουν προσωπικά τον Μάνο Ελευθερίου, διακατέχονται μάλλον από την αίσθηση ότι δεν έχει ταξιδέψει και πολύ. Δεν είναι μόνο η μαζεμένη και συγκρατημένη εξωτερική του εμφάνιση και συμπεριφορά, ούτε ο αέρας δωματίου που αποπνέει όταν συνομιλείς μαζί του. Είναι ίσως και η βαθιά ενασχόλησή του με το χαρτί, με τα αρχεία, με τις αποθήκες της μνήμης που βρίσκονται κρυμμένες, μπερδεμένες και σκονισμένες μακριά από κάθε εξωστρέφεια που ενδεχομένως να τους πρέπει. Φωτογραφίες και γράμματα, χειρόγραφα και αφιερώσεις, μελανοδοχεία και κονδυλοφόροι, ζωγραφιές και βιβλία. Είναι ο σιγανός τόνος της φωνής, η εμμονή με αντικείμενα και καταστάσεις που δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις για να συναντήσεις. Αρκεί να έχεις μια καλή συναίσθηση του χρόνου και της επίδρασης αυτού πάνω στην ύλη, στο σώμα και στο μυαλό, που ούτως ή άλλως δεν γνωρίζει σύνορα και περιορισμούς. Continue reading “ΠΙΝΕΖΕΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ”

Quote

Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

φοτο
Φωτογραφία: Πηνελόπη Γερασίμου

Ο θάνατος του Νίκου Παναγιωτόπουλου ήρθε μετά από εκείνον του David Bowie και κούμπωσε. Ήρθε να σφραγίσει το γεγονός ότι το 2016, φορτωμένο με τα απωθημένα των προηγούμενων ετών, όπως και κάθε νέο έτος, δεν μπήκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η παγκόσμια Τέχνη μετρά ήδη την πρώτη μεγάλη της απώλεια και η δική μας, μισή ιδιωτική και μισή δημόσια ελληνική Τέχνη, τη δικιά της. Ο σκηνοθέτης που αγάπησε την Αθήνα σαν να ‘τανε δική του, την αντιμετώπισε ως πεδίο παθών, μαχών και προσωπικού δράματος, τη φιλτράρισε μέσα από τον φακό του και μετέφρασε τα ανθρώπινα συμπλέγματά της σε σκηνές πάνω στην οθόνη, δεν είναι πια εν ζωή. Continue reading “Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ”

Quote

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

Cracked_Glass_Texture_I_by_EverythingIsInStock

Βλέπω φίλους και γνωστούς να παίρνουν θέση. Λογικό.

Τους βλέπω να απλώνουν τα επιχειρήματά τους στο τραπέζι σε κάθε ευκαιρία και να τα εκθέτουν με θέρμη, ενθουσιασμό ή και αγανάκτηση. Λογικό. Continue reading “ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ”

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΜΑΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ

Κρεμάλα

Στο άκουσμα της είδησης ότι ο πατέρας της μικρής Άννυ την είχε δολοφονήσει και είχε εξαφανίσει το πτώμα της με πρωτοφανή τρόπο, συνέβη αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας σε κάθε παρόμοιο περιστατικό. Λαϊκά δικαστήρια, αυτόκλητοι τιμωροί, κρεμάλες και ασφαλώς η πρακτική της θανατικής ποινής, επανέρχονται εν μία νυκτή στη δημόσια συζήτηση. Το κράτος δικαίου πάει περίπατο, η Δικαιοσύνη μας φαίνεται εξωφρενικά λίγη, οι έννοιες του σωφρονισμού, της επανένταξης και του δικαιώματος στην υπεράσπιση αυτοαναφλέγονται ενώ το εθνικό φρόνημα νιώθει την ανάγκη να προστατευτεί από το ξένο και να ξορκίσει το ξενόφερτο κακό, προτάσσοντας επιχειρήματα κάνουν κάθε λογική διαδικασία και επιχειρηματολογία να αυτοκτονούν ταπεινωμένες και με δάκρυα στα μάτια. Continue reading “ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΜΑΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ”

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΜΑΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ