ΠΙΝΕΖΕΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

Manos
Φωτογραφία: Άγγελος Χριστοφιλόπουλος / FOSPHOTOS

Όσοι γνωρίζουν προσωπικά τον Μάνο Ελευθερίου, διακατέχονται μάλλον από την αίσθηση ότι δεν έχει ταξιδέψει και πολύ. Δεν είναι μόνο η μαζεμένη και συγκρατημένη εξωτερική του εμφάνιση και συμπεριφορά, ούτε ο αέρας δωματίου που αποπνέει όταν συνομιλείς μαζί του. Είναι ίσως και η βαθιά ενασχόλησή του με το χαρτί, με τα αρχεία, με τις αποθήκες της μνήμης που βρίσκονται κρυμμένες, μπερδεμένες και σκονισμένες μακριά από κάθε εξωστρέφεια που ενδεχομένως να τους πρέπει. Φωτογραφίες και γράμματα, χειρόγραφα και αφιερώσεις, μελανοδοχεία και κονδυλοφόροι, ζωγραφιές και βιβλία. Είναι ο σιγανός τόνος της φωνής, η εμμονή με αντικείμενα και καταστάσεις που δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις για να συναντήσεις. Αρκεί να έχεις μια καλή συναίσθηση του χρόνου και της επίδρασης αυτού πάνω στην ύλη, στο σώμα και στο μυαλό, που ούτως ή άλλως δεν γνωρίζει σύνορα και περιορισμούς. Continue reading “ΠΙΝΕΖΕΣ ΣΤΟ ΧΑΡΤΗ ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ”

Quote

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΜΑΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ

Κρεμάλα

Στο άκουσμα της είδησης ότι ο πατέρας της μικρής Άννυ την είχε δολοφονήσει και είχε εξαφανίσει το πτώμα της με πρωτοφανή τρόπο, συνέβη αυτό που συμβαίνει στη χώρα μας σε κάθε παρόμοιο περιστατικό. Λαϊκά δικαστήρια, αυτόκλητοι τιμωροί, κρεμάλες και ασφαλώς η πρακτική της θανατικής ποινής, επανέρχονται εν μία νυκτή στη δημόσια συζήτηση. Το κράτος δικαίου πάει περίπατο, η Δικαιοσύνη μας φαίνεται εξωφρενικά λίγη, οι έννοιες του σωφρονισμού, της επανένταξης και του δικαιώματος στην υπεράσπιση αυτοαναφλέγονται ενώ το εθνικό φρόνημα νιώθει την ανάγκη να προστατευτεί από το ξένο και να ξορκίσει το ξενόφερτο κακό, προτάσσοντας επιχειρήματα κάνουν κάθε λογική διαδικασία και επιχειρηματολογία να αυτοκτονούν ταπεινωμένες και με δάκρυα στα μάτια. Continue reading “ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΜΑΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ”

ΟΤΑΝ ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΜΑΣ ΜΟΙΑΖΕΙ ΠΟΛΥ

ΣΥΡΙΖΑ: ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ

Τσίπρας guardian

Υπήρξαν άνθρωποι που πίστεψαν και ψήφισαν. Υπήρξαν άλλοι που δεν πίστεψαν, αλλά ψήφισαν δια της ατόπου απαγωγής με την ελπίδα να μην υλοποιηθεί το σύνολο των εξαγγελιών. Υπήρξαν άνθρωποι που δεν πίστεψαν, δεν ψήφισαν αλλά μέσα σε λίγες εβδομάδες είδαν το εθνικό αίσθημα να εκτοξεύεται και την καρδιά τους να χτυπά σε ρυθμό πατριωτισμού και υπερηφάνειας, που δάκρυσαν με την Καισαριανή και πανηγύρισαν με τον Βαρουφάκη κάνοντας κωλοδάχτυλα στον Ντάισελμπλουμ μπροστά από την οθόνη. Υπήρξαν άνθρωποι που θα ψήφιζαν ούτως ή άλλως, καθώς το ‘χουν σύστημα να επιβιώνουν ρυμουλκούμενοι από τις κομματικές μηχανές προσαρμοζόμενοι καταλλήλως. Υπήρξαν σαφώς και άνθρωποι που δεν κατατάσσονται σε καμιά από τις παραπάνω κατηγορίες. Η μοίρα όλων όμως είναι κοινή και, την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο, δεν εξαρτάται από ένα πλέγμα πολιτικών κατευθύνσεων, μια ιδεολογία ή ένα σύνολο συνεργατών, την τύχη, τα άστρα ή τον καιρό. Εξαρτάται από τις δύσκολες πολιτικές αποφάσεις ενός και μόνο ανθρώπου. Το risk diversification -που λέμε στο χωριό μου- έχει πάει περίπατο.  Continue reading “ΣΥΡΙΖΑ: ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ”

ΣΥΡΙΖΑ: ΕΠΙΛΕΓΟΝΤΑΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑΚΩΜΑΤΑ

ΗΛΙΘΙΟΙ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ

Jihad

Μέσα στο μετρό του Λονδίνου τα πράγματα είναι πολύ συγκεκριμένα. Τα δρομολόγια, τα εισιτήρια, οι χρόνοι, οι διαδρομές. Αν εξαιρέσεις κάποιους μουσικούς που παίζουν στις σήραγγες που ενώνουν τη μια γραμμή με την άλλη, τίποτα δεν κλονίζει την κανονικότητα αυτού του δαιδαλώδους συστήματος. Καθώς πιάνουμε θέση ανάμεσα στους συνεπιβάτες, το μάτι της διπλανής μου πέφτει πάνω σε έναν Ανατολίτη άντρα γύρω στα 40, με σκούρο δέρμα, μακρύ γένι και μικρά μάτια. Μεσανατολίτης. Δεν φοράει κάτι ασυνήθιστο, δεν θυμάμαι ακριβώς, βαστάει όμως μια παραγεμισμένη τσάντα πλάτης, ένα backpack, χιλιοταλαιπωρημένο και βρόμικο. Είναι κάπως ιδρωμένος, μάλλον έτρεχε.

Σήκω, αλλάζουμε τρένο, μου λέει η διπλανή. Τι έπαθες; ρωτάω. Αυτός είναι ύποπτος, πάμε να φύγουμε σε παρακαλώ, δεν ξέρεις καμιά φορά. Continue reading “ΗΛΙΘΙΟΙ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ”

ΗΛΙΘΙΟΙ ΚΑΙ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ

ΔΥΟ ΛΙΡΕΣ ΚΙ ΕΝΑ email ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

pounds-2-picture

Αραβικό καφέ σε μια γειτονιά του Λονδίνου, ζώνη Β’. Περισσότερο λειτουργεί ως σαντουιτσάδικο-φαγάδικο, ενώ παράλληλα προσφέρει και υπηρεσίες ίντερνετ και εκτύπωσης με τρεις ολόκληρους υπολογιστές κι ένα φωτοτυπικό-εκτυπωτή στον στόλο μηχανημάτων του. Ιδιοκτήτες ένα ζευγάρι με ένα παιδί. Μια βιτρίνα με φαγητά μαγειρεμένα από το πρωί ή από το προηγούμενο βράδυ, μέσα σε άσπρες πιατέλες, τυλιγμένα με διάφανη μεμβράνη. Φωτίζονται με λάμπες φθορίου που είναι ενσωματωμένες στη βιτρίνα. Μια μηχανή του καφέ μουγκρίζει πού και πού στάζοντας καφέδες. Οι πελάτες είναι λίγοι και σταθεροί, οι φάτσες είναι οικείες, έχουν ξανάρθει, έχουμε χαιρετηθεί με καναδυό, συνήθως μου μιλούν Αραβικά. Αν και κατάλευκος, η κοψιά μου ομολογουμένως ξεγελάει, τους πετάω και κανένα as-salamu alaykum και μπερδεύονται. Μέχρι εκεί ξέρω όμως και καναδυό βρισιές. Η βωμολοχίες ενίοτε ενώνουν τους λαούς. Continue reading “ΔΥΟ ΛΙΡΕΣ ΚΙ ΕΝΑ email ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ”

ΔΥΟ ΛΙΡΕΣ ΚΙ ΕΝΑ email ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

p

Πριν από λίγες ημέρες ανέβηκε το επεισόδιο της σειράς “Τα Στέκια – Ιστορίες Αγοραίου Πολιτισμού” του Νίκου Τριανταφυλλίδη για τα παλαιοβιβλιοπωλεία. Η συγκίνηση ήταν δεδομένη.  Είδα κάποια από τα βιβλιοπωλεία του Κέντρου που συνήθιζα να επισκέπτομαι επί χρόνια, από φοιτητής, φορτώνοντας δεκάδες βιβλία στη δερμάτινη τσάντα ταχυδρόμου που πάντα είχα κρεμασμένη από τον ώμο, ξοδεύοντας ό,τι είχα πάνω μου εκείνη τη στιγμή και διαβάζοντάς τα εναλλάξ στο δρόμο για το σπίτι (που σύντομο δεν τον έλεγες). Δεν ξέρω πόση δύναμη χρειάζεται ένας αλκοολικός για να μην γίνει ντέφι από τη στιγμή που βρίσκεται μέσα σε μπαρ, εγώ πάντως μπορώ να διαβεβαιώσω ότι σπανίως δείχνω δύναμη αντίστασης μπροστά στον πειρασμό αγοράς μεταχειρισμένων βιβλίων• όλοι ξέρουμε ότι ο αλκοολικός δεν θα μείνει στο πρώτο ποτήρι. Δεν μου συμβαίνει το ίδιο στα κανονικά, μεγάλα βιβλιοπωλεία. Οι υψηλότερες τιμές και η ατμόσφαιρα σούπερ μάρκετ που έχουν υιοθετήσει, παίζουν το ρόλο τους. Όμως έχω καταλήξει ότι αλλού κρύβεται το μυστικό. Στη μυρωδιά. Continue reading “ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ”

ΤΟ ΠΑΛΑΙΟΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ

ΜΠΛΟΚ

shutterstock_124382806

Με κάνει add στο facebook και αποδέχομαι την πρόσκληση. Άντρας, δικηγόρος, γύρω στα 40, φαίνεται σοβαρός. Μήνες μετά ξεκινάει επίμονες ερωτήσεις για το πού μένω, πού έχω σπουδάσει, με τι ασχολούμαι. Όλα του κάνουν εντύπωση, αλλά την εκφράζει συγκρατημένα, με τη σοβαρότητα που εκπορεύεται από το προφίλ του. Συμπεραίνω ότι δεν πρόκειται για τρολ, έχω εξασκηθεί. Μου λέει ότι ο αδερφός του διδάσκει Κοινωνικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και ότι το Εδιμβούργο είναι πιο όμορφο από το Λονδίνο. Εύγε. Δεν καταλαβαίνω Χριστό. Πού το πάει; Είσαι γκέι; τον ρωτάω ευθέως. Ενίοτε κάποιοι γκέι στο πλαίσιο του διαδικτυακού φλερτ ρίχνουν άδεια για να πιάσουν γεμάτα, κακό δεν είναι, όλοι το έχουμε κάνει στα φλερτ μας. Όχι, απαντά, έχει σημασία; Καμία σημασία δεν έχει για μένα, προς τι όμως αυτή η συνέντευξη; Continue reading “ΜΠΛΟΚ”

ΜΠΛΟΚ