ΠΑΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΑΪΝΙΔΕΣ

popaganda_xainides

«Προς απάντηση των δημοσιευμάτων, οι Χαΐνηδες αποφάσισαν να κάνουν μία παύση». Με αυτή τη λιτή φράση στην επίσημη σελίδα τους στο Facebook ο frontman της μουσικής κολλεκτίβας-συγκροτήματος-μουσικού καραβανιού ή ό,τι άλλο, Δημήτρης Αποστολάκης, διευκρινίζει τις προθέσεις αυτού που όλοι διαβάσαμε σε σχετικά δημοσιεύματα τις προηγούμενες ημέρες, ότι δηλαδή οι Χαΐνηδες χωρίζουν τα τσανάκια τους. Λύπη επικρατεί στο διαδίκτυο και μελαγχολικά status εμφανίζονται στα προσωπικά προφίλ των μουσικόφιλων που θρηνούν χαμηλοφώνως για αυτή την απώλεια. Γιατί όμως τόση στεναχώρια για ένα συγκρότημα τόσο χαμηλών τόνων, τόσο ειδικών γούστων και τόσο αντί-lifestyle ιδιοσυγκρασίας που ελάχιστα έκανε ώστε να αρπάξει λίγη προσοχή από το μουσικόφιλο κοινό αλλά κατάφερε να κατακτήσει πολλή; Είναι ο συναισθηματισμός που μας έπιασε ξαφνικά για τη λαίλαπα της εποχής η οποία κάνει τα λίγα εναπομείναντα ελληνόφωνα συγκροτήματα να ρίχνουν αυλαία ή το τέλος μιας αγάπης με το κοινό «που έμοιαζε λίγο στη θλίψη μόνο με την φτωχογειτονιά εκεί που η σκέψη ακροπατεί σαν το φονιά»;

Η αλήθεια είναι ότι το θέμα «παύση» για τους Χαΐνηδες δεν είναι καινούργιο. Τους είχε ξανασυμβεί αυτή η κόπωση (;) πριν αρκετά χρόνια και θέλησαν να σταματήσουν πριν γίνουν όπως εκείνοι που συνήθως κοροϊδεύουμε: σκιές τους καλλιτεχνικού τους εαυτού (και του πραγματικού, γιατί όχι;) που γυρίζουν από συναυλία σε συναυλία περιφέροντας ό,τι απέμεινε από τον ενθουσιασμό που τους διέκρινε κάποτε, στο βωμό είτε των οικονομικών απολαβών είτε της αποφυγής της πικρής παραδοχής του τέλους. Και δεν είναι λίγοι αυτοί, αλλά πάντοτε βρίσκονταν και θα βρίσκονται στο επίκεντρο της κριτικής, κυρίως διότι δεν σέβονται το κοινό που τους ανέδειξε και τους στηρίζει. Οι Χαΐνηδες όμως μοιάζουν να αποδεικνύουν σε κάθε τους κίνηση ότι δεν είναι έτσι, καταβάλλοντας ωστόσο μηδαμινή προσπάθεια για να διαμορφώσουν τις εντυπώσεις. Ή για να το θέσω καλύτερα, οι εντυπώσεις μάλλον τους ακολουθούν. Τελικά λίγο καιρό μετά από εκείνη την παύση επανήλθαν δριμύτεροι.

Στην πορεία τους κατάφεραν κάτι το οποίο ουδείς- έστω και περιστασιακός- ακροατής τους μπορεί να αμφισβητήσει. Μέσα από την αίσθηση μιας αβίαστης ελευθερίας (μα όχι ελευθεριότητας) δημιούργησαν μια ειλικρινή σχέση με το κοινό που σπάνια συναντάμε στο ελληνικό τραγούδι. Δεν είναι εξάλλου λίγες οι φορές που μέσα στις πολύλεπτες παρεμβάσεις του, ασυνήθιστες για την περίσταση σε χρόνο, ύφος και περιεχόμενο, ο Δημήτρης Αποστολάκης αποδίδει τιμές στην συνύπαρξη, υποβαθμίζοντας την «απλή» ύπαρξη σε κάτι ασήμαντο. Αυτό το «συν» τελικά φέρνει τα θαύματα. Δυσκολεύομαι να μην αναφερθώ σε μία από τις πρώτες εντυπώσεις που μου δημιούργησε ο Αποστολάκης σε μια συναυλία πριν από κάποια χρόνια, όταν αναρωτήθηκα αν όλες οι αναφορές σε φιλοσοφικές και υπαρξιακές σχολές που έκανε ανάμεσα στα λογύδρια του προέρχονταν όντως από προσωπική μελέτη, πνευματική αναζήτηση και καταστάλαγμα ή ήταν απλώς μια επίδειξη «εξυπνακισμού», στο πλαίσιο της παράστασης. Η απάντηση ήρθε από μόνη της λίγες ημέρες αργότερα όταν τον συνάντησα στο ταμείο ενός βιβλιοπωλείου να φορτώνει στην κυριολεξία ένα βουνό βιβλία…

*Πρώτη δημοσίευση popaganda.gr

ΠΑΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΑΪΝΙΔΕΣ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s